อะไร..อะไร

ที่ดูเหมือนจะยุ่งยากมากมายในชีวิต เชื่อสิว่าทุกสิ่งทุกอย่างเพียงผ่านเข้ามาเดี๋ยวก็ผ่านไป
เราก้าวไปข้างหน้าเสมอนะ บางครั้งหยุดเดินเพื่อพักผ่อนจิตใจบ้างก็ได้ หรืออาจจะวิ่ง ถ้านึกสนุก
เอาอะไรมากมายกับเซลล์ร่างกายที่เกิดดับเกิดดับอยู่ทุกวินาที

ที่พูดอย่างนี้..ไม่ได้หมายความว่าให้ท้อหรือหยุดหรอกนะ ชีวิตนี่ไม่มีอะไรเป็นความจริงเท่ากับเรากำลังเดินไปสู่จุดสุดท้ายของชีวิต โกรธ..ก็อภัย ลืมๆมันไปบ้าง คิดบ้างหรือเปล่าว่า ณ ขณะนาทีสุดท้ายที่เรามีเราจะยังมีพลังงานเหลือเฟือพอที่จะโกรธใครหรือเปล่า บางครั้งเราเหนื่อย ก็อยากให้รู้ว่าเราเหนื่อยเพื่ออะไร เราเหนื่อยกับงานที่ตั้งใจให้มีประสิทธิภาพใช่ไหม ไม่มีสิ่งใดที่อภัยไม่ได้…เชื่อสิ การให้อภัย จะทำให้อะไรๆดีขึ้น อย่างน้อยก็จิตใจของตัวเอง เพราะมนุษย์ทุกคนล้วนต้องการความรักความเมตตา และมากที่สุดในเวลาที่เขาทำผิดมากๆจนไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้

เราทุกคนต่างก็มีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้น เคยทำทั้งสิ่งที่ถูกต้องน่ายกย่องชมเชย หรือสิ่งที่ผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย แต่เวลาก็สอนให้มนุษย์ทุกคนรู้ว่า ไม่ได้มีวันนี้ตลอดไปหรอก เดี๋ยวเช้า สาย บ่าย ค่ำ พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่แล้ว แต่ทำไมใครบางคนถึงไม่ยอมให้อภัยอะไรๆที่เกิดขึ้นในวันวาน ในเมื่อเรามีวันใหม่ทุกวัน เหมือนเราเริ่มต้นล้างหน้าในตอนเช้า เราล้างหน้าทำไม??
ก็เพราะว่ามันเป็นเช้าของอีกวันแล้วไง…

เพื่อนจ๋า..เหนื่อยกับชีวิตใช่ไหม..
ฉันเองก็เคยเหนื่อย เคยท้อ เคยสับสนและไม่เข้าใจ
แต่จะเหน็ดเหนื่อยหรือลำบากขนาดไหน
จะต้องสูญเสีย พลัดพราก อะไรไปมากมายแค่ไหนก็ตาม
แต่อย่ายอมทิ้งกำลังใจและความเชื่อมั่นในตัวเอง
เพราะนั่นคือจุดยืนเล็กๆที่แท้จริงเพียงจุดเดียวให้เรายืนทรงตัวอยู่ได้อย่างมั่นคง
และเป็นขุมพลังให้เราเสาะแสวงหาเติมเต็มชีวิตได้อย่างไม่มีวันหมด
รักตัวเองมากๆ รักสิ่งที่อยู่รายล้อมรอบตัวมากๆ อภัยมากๆ ลืมไปบ้าง (ในสิ่งที่ไม่น่าจำ)
ทำเรื่องสนุกบ้าง มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง ทนบ้าง เลิกทนบ้าง กับอะไรที่เราควบคุมไม่ได้
ปล่อยให้อะไรๆเป็นไปตามที่ควรจะเป็น
เพื่อนจ๋า… ถ้าเหนื่อยนัก
ก็ลองปล่อยเรื่องบางเรื่อง..ให้มันเป็น อะไร อะไร ที่ผ่านไปบ้างก็ดีนะ ^^