ไม่มีคำบริพาษใดๆในกรณีรถชนวันนี้

     วันนี้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นในเหตุการณ์ที่ไม่ค่อย(จะ)ดีเรื่องหนึ่ง คือ เมื่อเช้านี้ฉันนั่งรถแท็กซี่ไปทำงานที่เสรีเซนเตอร์ พี่แท็กซี่ก็ขับออกจากซอยอ่อนนุช 24 มุ่งหน้าไปยังแยกอ่อนนุช เพื่อเข้าสู่ถนนศรีนครินทร์ แต่ระหว่างที่ขับมาถึงกลางซอย ฉันก็ขยับตัวจากที่นั่งติดประตูด้านซ้ายเยื้องมาตรงกลางนิดหน่อย เพื่อจะดูรถที่ค่อนข้างติดมากกว่าปกติเพราะเป็นวันเลือกตั้ง ในระหว่างนั้นเองรถก็ขับไปเรื่อยๆจนถึงบริเวณทางแยกใหญ่ในซอย รถฝั่งขวาหยุดให้รถขับออกมาจากซอย เพื่อเข้าสู่เส้นเดียวกับฉัน วินาทีที่ฉันกำลังมองดูอย่างเพลินๆ รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งขับออกมาจากกลุ่มรถที่จอดในเลนส์ขวามือของฉันด้วยความเร็ว
“เฮ้ย!….. ตูม!! เอี๊ยด…
โชคดีนะ..ที่ขับมาไม่เร็ว ขนาดหักหลบ ก็ไม่ทันแล้ว ชนบริเวณด้านข้าง ตรงช่วงไฟหน้าด้านซ้ายใกล้ๆล้อหน้า
เป็นรอยถากบุบไปหน่อย
“ซวยแล้วพี่แท็กซี่” ฉันนึก … แท็กซี่ชนเบนซ์  น่วมแหง
“ยังไงเราก็ว่า พี่แท็กซี่ไม่ผิดนะ ก็เห็นกับตาอ่ะ”
จากนั้นรถทั้ง 2 คันก็ขับเอื่อยๆ จอดข้างทาง
“เอาไงดีเรา” นั่งก่อน ดูสถานการณ์
คิดว่า ถ้าพี่เบนซ์คันนั้น ลงมาแล้วเอาเรื่องกับแท็กซี่ ก็พร้อมจะเป็นพยานให้
……………..
รถจอดนิ่ง
ผู้ชายคนหนึ่ง ก้าวลงจากรถเบนซ์สีดำคันนั้น ด้วยคิ้วผูกโบว์เล็กน้อย เดินมาลูบรอยบุบที่หน้ารถตัวเอง
พี่แท็กซี่ เปิดประตูออกไป
ฉันนั่งอยู่ในรถ อ่านปากผู้ชายคนนั้น
“ผมมีประกัน จะรอไหม”
พี่แท็กซี่พูดกับเจ้าของรถเบนซ์คันนั้น พูดอะไรกันก็ไม่รู้ แต่เราดูท่าทางบุคลิกของแท็กซี่จะค่อนข้างอ่อนน้อม เรากลัวเหมือนกันว่าเขาจะโดนข่ม(เห็นบ่อยๆ)
แต่เราคิดว่าจะช่วยนะ ถ้าเขาต้องการพยาน
2 คนนั้น ย้ายมายืนรอข้างทาง เราคิดว่านั่งอยู่ต่อไปคงไม่มีประโยชน์ เลยลงจากรถ
แท็กซี่บอกให้เราไปก่อน ไปเรียกคันใหม่
เลยหยิบเงินให้พี่เขาไป 40 บาท ค่ามิเตอร์
………………..
เดินออกมาประมาณ 5 เมตร เพื่อรอเรียกคันใหม่ [...]

Read Full Post »